Luxemburg 2007

Ook in 2007 gingen we naar Luxemburg om een paar fietstochtjes te maken. Met zijn tienen: Bas, Wim, Paul, Ludy, Koos, Frans, ome John, Rens, Arno en ik. Wederom verbleven we in Munshausen, maar dit keer in het hoofdverblijf waar plaats was voor 100 man en een paar paarden. Onder het gebouw een ruime kelder met een fietsenstalling. Voor de kelderdeur was de hoefsmid aan het werk. De benedenverdieping van een vleugel van het gebouw was bestemd voor de dieren. 3 Ardense paarden, 3 ezels en 6 schapen. Dat gaf 's nachts nogal eens kabaal. Die paarden staan namelijk niet stil. Ons huisje was goed uitgerust en vooral de keuken was van alle gemakken voorzien.

De eerste fietstocht op vrijdagmiddag leidde uiteraard tot een probleem, anders waren we niet van huis gegaan. De ketting van Koos begaf het. Koos werd naar een café geduwd waar ik me opofferde om bij hem te blijven terwijl de rest naar huis reed en de bus ging halen. Uren later kwamen Frans en Wim ons ophalen. Wij waren inmiddels al behoorlijk in de olie. De cafébazin liet ons niet op een droogje zitten. En haar knechtje schonk af en toe als hij even geen sigaretten aan het draaien was. De fietsen achterin en Koos en ik op de achterbank. We werden via een toeristische route, niet de kortste, naar huis gebracht. Er was maar 1 bezwaar, onze chauffeurs waren nog niet gedoucht. 80 km geklokt, wij de laatste 20 in de bus.

Koos toont de ketting


Vlakbij ons huisje was een restaurant. Het is aan te bevelen vooraf te reserveren, ook je bestelling. Nu was de keuze beperkt maar niet minder smakelijk. Allemaal erwtensoep en een heerlijke entrecote.

De huiswijn.
John weet wat Sonja Bakker bedoelt met een toetje met zijn tweeën.

Op weg naar huis kwamen we langs de kerk. De klok sloeg elk kwartier, ook 's nachts. Dat was wel even wennen.

Al die sportdrank moet er natuurlijk eerst uit voor je in je bed kruipt.

Zaterdag de grote tocht. Een stukje door België en verder veel klimmen en dalen. 125km. Bas was onze navigator. Af en toe reed hij zelfs vooruit zodat wij tijd hadden voor een foto zonder hem.

Op weg naar Diekirch moesten we een omleiding volgen.
Diekirch
Een stukje door Duitsland. Vervolgens via een vreselijke klim weer terug naar Luxemburg. Wim had John even opgewacht...

John volgde het advies op het verkeersbord op, langsam fahren.

De rest van de groep wachtte geduldig.

Een plaatselijke schone werd bewonderd.

En even later weer aan tafel natuurlijk, dit keer met bediening door Cindy die ons de weg wees naar Lutzkampen waar haar ouders een pension hadden. Paul had in de gaten dat de huiswijn de ene avond uit Luxemburg kwam en de volgende uit de Rhone-streek.
Dat mocht de pret niet drukken. De salade en de biefstuk gingen er goed in. Niemand hoefde meer een toetje.

Eenmaal terug in het huisje werd het tijd voor een serieus gesprek. Morrend ging hij akkoord.
En toen was de fles leeg.
Zondag was het een drukte van jewelste. Vele toeschouwers kwamen de paarden bewonderen. Maar voor het zover was moest er nog gefietst worden. Hier de mentale voorbereiding met op de achtergrond een Luxemburgse schone.

Ze heeft bah gedaan.
Zondag volgens goed gebruik naar het Lancaster memorial en dan afdalen naar Ouren. De rivier over maar helaas dit jaar niet de steile klim vanuit Ouren genomen maar even verderop een klein klimmetje richting Lutzkampen. Dan 10 km split en afdalen naar onze vaste koffieplek op de grens. Na de koffie de beruchte klim naar Hosingen en dan via de frietboer in Stabroek naar huis. 70km. In totaal 285 km gefietst. Het was weer meer dan de moeite waard.

Foto's

Foto's