Foto's

Foto's

Boven de 18

De Slag om Luxemburg

Het laatste weekend van augustus 2006 trokken we ten strijde. Met 9 aanvallers het hooggebergte van Luxemburg in. De weersomstandigheden waren bar, veel water en extreem lage temperaturen voor de tijd van het jaar. Bij aankomst gaf de thermometer 12 graden aan. De nacht voor onze aankomst had het erg veel geregend. De molenaar had zelfs een sluisje moeten openen om te voorkomen dat zijn gebouw blank kwam te staan.


Langs de achterzijde van ons huisje kolkte het water.


Kort na de lunch klaarde het een beetje op en dus trokken we er op uit. Omkleden, fietsen in gereedheid en koersen maar. Start bij de molen in Enscherange. Naar Wilderwiltz und so weiter.

Even een andere fotograaf.

Na 16 km sloeg het noodlot (Bas) toe. Geheel onverwacht voor het peloton meende Bas in een afdaling lichamelijk contact met Martien te moeten ondervinden. Hij besloop Martien langs achteren en op een moment waarop deze in de regen tijdens een afdaling afremde, besprong Bas zijn voorligger. Resultaat, wat schaafwonden, blauwe plekken, helm en shirt stuk en twee beschadigde fietsen. Maar we konden verder. Het eerstvolgende gebouw dat we tegenkwamen was een gemeentehuis. Nou moet je daar op vrijdagmiddag meestal niet zoveel activiteit verwachten, maar onze Luxemburgse vrienden zaten op hun post en beschikten zelfs over een verbanddoos. Heel behulpzaam belden ze een arts en met een routebeschrijving konden wij op pad.
De wegpiraat.
Bij het verlaten van het stadhuis, pardon, gemeentehuis.
Busje komt zo.
De terrorist was toch wel moe van zijn aanslag.
Onze Paul is beresterk. Hij breekt zijn stuur zo in twee.
Maar met zes mechaniciens in huis is dat geen probleem. Stuurtje gekocht in Bastogne en we konden weer op pad. De etappe van zaterdag kende een droog stuk van 38 km en een nat stuk van 62 km. Bij elkaar toch 100 km gereden.
Dit is uiteraard ook voor het vertrek toen het zonnetje nog flauwtjes scheen.


Met een nieuw stuur sloeg hij op de vlucht. Het leek wel onze verkenner die voor het peloton uit het slagveld verkende.

De meute maakte zich niet echt druk om de eenzame vluchter. Hij werd dan ook weer ingerekend.

Op weg naar Ouren kwamen we langs een oorlogsmonument. Het Lancaster-memorial. Ter nagedachtenis aan de bemanning van 2 Lancaster vliegtuigen die in de Tweede Wereldoorlog daar waren neergeschoten. Allemaal jonge gasten zo te zien.

Na dit monument doken we de diepte in naar Ouren. De rivier de Our over en dan sta je op Duits grondgebied. De klim die we daar voor onze kiezen kregen was geweldig. Steil als de Keuteberg maar wel wat langer.

Ook dit is op zondag. De klim naar Hosingen waar de dokter praktijk houdt.

De achterblijvers op weg naar Hosingen.

Zondagmiddag opruimen, inpakken en weer naar huis. Frietkot gezocht en gezocht en gezocht en... uiteindelijk toch gevonden in Stabroek.


Het was een heerlijk weekend. Sommige momenten zullen nog wel eens besproken worden de komende jaren. Wat mij betreft gaan we volgend jaar weer.